Een droomleven

Een droomleven

Letterlijk je droom leven, wie wil dat nou niet. In The Passion Test van Janet Bray Attwood and Chris Attwood staat een mooi verhaal dat ik graag met je deel:

Op een dag opende een man, genaamd: Robbert “Bobby” Duckstein  een National Geographic Magazine en zag een foto van drie Polynesische vrouwen. Waar het artikel over ging weet hij niet meer – doet er ook niet toe. Hij was – zoals hij zelf omschrijft: jong, dom en vol lef en wist écht zeker dat hij naar Polynesië wilde. Wat hij ook wist was dat je daar met de boot naar toe kon – ook al kon hij het woord ‘boot’ amper spellen. Een alternatief was het vliegtuig, maar daar had hij geen geld voor. Dus zette hij het idee aan de kant. Het beeld van die dames kon hij echter niet uit zijn hoofd zetten. Ze waren volgens hem ‘echt schitterend en ongelofelijk mooi….’

Op een gegeven moment belandde hij in New Mexico, waar hij samen met vrienden besloot van Santa Fé naar Juárez in Mexico te rijden om tequila te kopen én te drinken. Erg veel te drinken. Het volgende wat hij zich herinnerde was dat hij van de wagen was gevallen en wakker werd in een maïsveld. Omdat er niets gebroken was of pijn deed, vervolgde hij zijn reis – nog steeds buiten bewustzijn in de truck.

Zijn volgende herinnering was dat ze in Mazatlán beland waren – 1200 miles van Juárez. In het restaurant waar zij zaten te eten, wandelde een Zweedse man binnen, keek naar hun tafel en sprak de magische woorden: ‘Ik heb hulp nodig om mijn boot naar Tahiti te zeilen.’

Zijn vrienden keken hem alle drie tegelijk aan en zeiden: ‘Bobby zo’n kans krijg je niet nog een keer, doe het.’ Nog steeds last van zijn kater wendde hij zich tot de Zweed: ‘Ik ben nog nooit aan boord van een boot geweest. Ik ben bang. Ik heb geen geld, houd niet van haaien, kan niet zwemmen, weet echt niets van boten, maar ga met je mee.’ De zeiler antwoordde daarop:  ‘Jij bent precies degene die ik zoek, omdat je me niet gaat vertellen wat ik moet doen.’ Toen hij het restaurant uitliep, keek hij achterom en zag hoe het restaurant heette: Aloha Café. Vijftien minuten later was hij aan boord van de boot.

Als kind was hij een van de weinigen die niet wist wat hij wilde worden, maar vanaf het moment dat de zeilen gehesen waren, hij op de oceaan was en onder de sterren voer, wist hij dat hij daar thuis hoorde. Hij ging weg voor een weekend, en kwam uiteindelijk elf maanden later weer terug na een tocht langs Cocos Island, de Galapagos, Marqueses, Tahiti, Cook Islands en Canada. Nu werkt hij fulltime aan boord van zeilschepen en leeft een droomleven.

Dus: kijk uit welke dromen je hebt, en wat je drinkt! 🙂

 


Speak Your Mind

*

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.