Wat verberg jij?

Wat verberg jij?

Ik had er vroeger een hekel aan om ‘openlijk’ te kijken naar wat er minder leuk is aan mezelf en de ‘negatieve’ emoties die de kop op steken. Ik praatte liever over dat wat goed gaat – zeker als het echt goed gaat.

Er ontstond in eerste instantie altijd een soort weerstand als ‘minder aantrekkelijke’ zaken aan bod kwamen. Uiteindelijk ging ik de confrontatie wel aan, maar dat ging niet zonder slag of stoot.

Dat ik zo reageerde is op zich te verklaren, want in onze cultuur worden veel emoties en minder positieve zaken onderdrukt. Het is immers vaak nog steeds not done om naast je kwaliteiten je valkuilen te presenteren en je ‘negatieve emoties’ onvervalst op tafel te leggen. Ik heb geleerd tal van emoties te onderdrukken: boosheid in te slikken, niet bang te zijn, vooral rustig te blijven, niet bij de pakken neer te gaan zitten, niet in huilen uit te barsten, enzovoort.

‘Je emoties zijn niet het probleem, maar je weerstand tegen deze emoties.’

Ik ben er inmiddels achter dat dit niet werkt, want ik kan daardoor niet in helemaal zijn wie ik ben. Het wegstoppen van delen en angstig te zijn kost heel veel energie, en het is daardoor lastig om daadwerkelijk in flow te komen en succes te ervaren. De uitdaging is om alles te accepteren, als deel van mij. En er ook mijn voordeel mee te doen. Want ook negatieve emoties hebben een functie:

Emoties komen niet om je het leven zuur te maken, maar om je te prikkelen tot een noodzakelijke actie. Je kunt ze dus in het algemeen maar beter de ruimte geven om hun werk te doen. Als je ze onderdrukt, negeert of ongewenst verklaart, kunnen ze hun creatie-ondersteunende werk voor jou niet doen. Als je ze de ruimte geeft, kiezen zij voor jou een gedrag dat past bij de actuele situatie. 
(Uit: De Ontknooping, van Marinus Knoope) 

In een van de andere boeken die ik las om me verder te verdiepen in dit onderwerp kwam ik een mooie metafoor tegen:

Stel je voor dat je een magnifiek kasteel bent met eindeloos lange gangen en duizenden kamers. Iedere kamer is schitterend en op zichzelf al een cadeau. Als kind huppelde je door de gangen en onderzocht je werkelijk iedere centimeter, en alle hoeken en gaten – zonder oordelen en schaamte.

Zonder schroom begaf je je in iedere kamer om de schoonheid ervan te ontdekken. Liefdevol sloot je ze in je hart, of het nu de badkamer, het toilet, de kelder of de bijkeuken was. Echt iedere kamer was uniek en bijzonder voor je. 

Op een dag kwam er iemand naar het kasteel en vertelde je dat een van jouw kamers niet deugde, en eigenlijk niet bij het kasteel hoorde. Als je een perfect kasteel wilde hebben, moest je beslist deze kamer sluiten. Omdat je geaccepteerd wilde worden, deed je dat inderdaad.

En met de tijd verstreek kwamen er meer mensen die zo hun mening hadden over welke ruimtes ze al dan niet mooi vonden. Langzaam maar zeker ging de ene na de andere kamer op slot. Je deed het licht uit en de deuren voorgoed dicht omdat je bang was, of omdat dat je dacht dat de kamers te gedurfd waren, te conservatief, of omdat andere kastelen bepaalde kamers ook niet hadden…..

De tijd dat jouw kasteel een bruisende toekomst voor zich had, lag snel achter je. Kamers waar je eens trots op was, daar wilde je nu van af. Je dacht er zelfs over om deze te slopen, maar dat kon niet omdat ze onderdeel uit maakten van het totale bouwwerk. En op een gegeven moment vergat je zelfs dat je bepaalde kamers bezat waar je vroeger helemaal idolaat van was. Veel mensen hebben uiteindelijk zoveel kamers gesloten, dat ze helemaal vergeten zijn dat ze ooit een kasteel hadden. Ze geloven zelfs dat ze in een tweekamerwoning met achterstallig onderhoud leven.

(Door mij bewerkt, Oorspronkelijk uit Love and Awaking, John Welwood)

Stel je nu eens voor dat jouw kasteel de plek is waar het veilig is en waar alles huist wat jij bent – het goede en het slechte. Een van jouw kamers is liefde, de ander is moed, en zo zijn er talloze: creativiteit, integriteit, vrouwelijkheid, mannelijkheid, gezondheid, assertiviteit, kracht, haat, luiheid, arrogantie, ziekte, hebzucht, et cetera. Elke ruimte is essentieel in de constructie en heeft een tegenhanger. 

Hoe zou het zijn om weer door de gangen te huppelen en op ontdekkingstocht te gaan naar álle kamers in het kasteel. Want dé sleutel om echt uniek te zijn en in flow te komen, is het openen en verlichten van alle kamers ….    

Wat verberg jij? En: wat heb jij nodig om in al jouw kamers het licht weer aan te doen en voluit te leven en te werken?


Speak Your Mind

*

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.